Julius Stibbe (1995) is een echte schilder. In een totale vrijheid bouwt hij zijn schilderijen op vanuit het proces van het schilderen zelf. Er zijn geen vooraf bedachte schetsen of concepten. Werkend aan de eerste vorm dient de volgende zich al schilderend aan, de ene kleur vloeit voort uit de andere. In deze vrijheid ontstaan schilderijen vanuit incidenten, verrassingen die zich voordoen en door Julius worden gekoesterd. Hij bekommert zich niet over wat wij in zijn werken moeten zien, hij laat ons vrij in onze interpretatie.
De kracht van het werk zet je er toe het met volle aandacht te bekijken, te onderzoeken. En die aandacht verdienen deze schilderijen. Hoewel de werken veelal een titel hebben, valt die moeilijk te rijmen met het visuele beeld. Al schilderend verdwijnt die aanleiding naar de achtergrond: de zoektocht naar vorm en kleur wist de concrete herinnering. Hij deelt met ons zijn verwondering over het resultaat van die zoektocht die steeds weer begint met een leeg doek, verf en een paar kwasten en misschien een alledaagse ervaring.
