Sylvie de Boer-Benoît (1960) combineet in haar beeldende werk vaak elementen van een menselijk of dierlijk lichaam met een wezensvreemde toevoeging, om een maatschappelijk commentaar te geven of te ontlokken. Daarmee maakt ze de kijker bewust van onwillekeurige denkautomatismen en prikkelt ze het bedenken of invullen van nieuwe betekenissen – soms met subtiele humor, soms met zachte ironie, dan weer met onmiskenbaar sarcasme.
